Małogsia Modzelewska

Szczególnie bliski jest mi temat traumy rozwojowej

Szczególnie bliski jest mi temat traumy rozwojowej — często mylonej wyłącznie z wydarzeniami spektakularnie trudnymi. Tymczasem jej źródłem bywają powtarzalne doświadczenia: porównania, krytyka, brak emocjonalnej dostępności czy wykluczenie. W praktyce widzę, jak to właśnie one kształtują sposób, w jaki w dorosłości myślimy o sobie, budujemy relacje i podejmujemy decyzje.
Po ukończeniu szkoły Rapid Transformation Therapy® kontynuowałam rozwój w obszarze pracy z traumą złożoną, realizując program C-PTSD Blueprint pod okiem Barb Smith Varclovej. To doświadczenie pogłębiło moje rozumienie mechanizmów traumy oraz pracy z utrwalonymi wzorcami zapisanymi w podświadomości.
Obecnie poszerzam swoją wiedzę w ramach Trauma Research Foundation – Certificate Program in Traumatic Stress Studies oraz rozwijam kompetencje akademickie na kierunku psychologia w Akademii Nauk Stosowanych w Szczecinie. W swojej praktyce opieram się na współczesnych badaniach dotyczących traumy i funkcjonowania układu nerwowego, łącząc je z doświadczeniem pracy indywidualnej z klientami.

Moja droga do pracy z ludźmi

W 2014 roku straciłam najbliższą mi osobę. Żałoba była doświadczeniem, które całkowicie zmieniło kierunek mojego życia.
Trafiłam wtedy pod opiekę psychoterapeutki i przez cztery lata powoli odbudowywałam siebie — ucząc się nowego rozumienia świata i własnych emocji. To był czas ważny, potrzebny i dający ogromną świadomość, choć nie wiedziałam wtedy, że proces nie zawsze musi trwać tak długo.
Przez kolejne dwa lata szukałam dalej: w psychoterapii, pracy z coachem, warsztatach, śpiewie i różnych formach rozwoju. Każda z tych dróg wnosiła coś wartościowego. Jednocześnie czułam, że wciąż brakuje elementu, który nie tylko pomaga zrozumieć, ale realnie przekształca to, co w nas zapisane.
Dziś, po dziesięciu latach mojej drogi w obszarze psychologii i pracy nad sobą, widzę to wyraźnie. Dopiero spotkanie z RTT®, Marisą Peer i Barb Smith Varclovą pozwoliło mi zrozumieć, z czym tak naprawdę się zmagałam — i jak silnie nasze wewnętrzne przekonania potrafią kierować życiem, często poza naszą świadomością.

Zrozumiałam też, że zmiana nie polega na czekaniu, aż „kiedyś będzie lepiej”.
Nie polega na liczeniu, że ktoś „naprawi” nasze życie.
Zmiana zaczyna się wtedy, gdy wracamy do siebie — do poczucia stabilności, bezpieczeństwa i obecności, które nie pochodzą z zewnątrz, lecz z naszej własnej tożsamości.
To odkrycie stało się początkiem mojego zawodowego kierunku i fundamentem tego, jak dziś pracuję — łącząc wiedzę psychologiczną, doświadczenie własnej transformacji oraz narzędzia, które realnie otwierają drzwi do zmiany, a nie tylko o niej mówią